NATE 'KRYPTONITA' ROBINSON

A xornada dos concursos do All Star foi bastante pobre e só a salvou a última hora a teatrada argallada por Nate Robinson, gañador final do concurso de mates. Estivo ben porque Dwight Howard estaba máis que convencido de que non tería rival no concurso. Argallouno todo para darse un novo baño de masas co seu numeriño de Superman, pero o 4 dos Knicks tiña o antídoto: a kryptonita.  O chiste foi máis que gracioso e valeulle a simpatía do público que votou dende a casa. Foi, en fin, o único detallle destacable dunha xornada na que Rudy Fernández converteuse no primeiro europeu en participar nun concurso de mates, cunha actuación digna na que, porén, emperrouse en probar un mate no que parecía que Gasol estaba por facerlle a putada. Ademais, foi decepcionante que non probara co mate Djalminha despois de tanto como se falou del. Do concurso de triples e do de habilidades, que gañaron Daequan Cook e Derrick Rose, respectivamente, mellor non falar. Gañaron os menos malos e posibelmente calquera medianía da LEB podería facelo mellor.    Esta noite é o partido das estrelas e aventúrome a prognosticar quen será o MVP: Dwayne Wade. Algunha aposta?

O DÉPOR PERDE OUTROS DOUS PUNTOS

O Dépor deixou escapar, igual que a pasada semana, dous puntos ante un equipo da parte baixa da táboa (0-0). Fixoo despois dun partido no que foi claramente superior ao Osasuna, que nunca ameazou a porta de Aranzubia, e no que contou con ocasións claras sobre todo do debutante na titularidade Lassad, que enviou un testarazo ao pao e demostrou que é un atacante moi interesante de cara ao futuro do equipo, pola súa capacidade para controlar o balón de costas, asociarse coa segunda liña e unha máis que correcta capacidade de remate coas dúas pernas e coa cabeza. A asociación Valerón-Verdú tamén demostrou a súa categoría para manexar con criterio o xogo atacante do equipo. Malia que o árbitro, cunha actuación nefasta, negoulle dous penaltis ao Dépor, ao equipo faltoulle onte o empaque abondo para gañar un partido no que foi claramente mellor co rival, o cal pode ser un hándicap de aquí ao final de temporada nas aspiracións europeas que con xustiza, ten na actualidade o equipo. Agora, toca pensar na viaxe a Dinamarca para rememorar o primeiro partido europeu na historia do club.  

EMPATE DUN CELTA INCONSISTENTE

O Celta deixou escapar de Tarragona dous puntos nun partido (1-1) no que demostrou algo de xogo por momentos pero no que volveu caer nos erros de toda a temporada. A primeira parte dos vigueses foi mala, anodina, con escasa capacidade para chegar á area contraria. O Nástic, pola súa banda, non necesitaba elaborar demasiado o xogo. Abondáablle co fútbol directo xa que un veterano decadente como Jose Mari gañoulles practicamente todos os balóns aereos aos centrais do Celta. Nun centro cruzado dende a dereita por outro veterano, Campano, Edu Moya cometeu un penalti inocente sobre o sevillano José Mari. O propio Campano lanzou o penalti pero apareceu o mellor xogador do Celta esta temporada, Notario, para paralo brillantemente. No segundo tempo, o Celta xogou moito mellor, coas liñas moito máis adiantadas e presionando arriba. De roubos no campo contrario naceron dúas claras ocasións de gol que non aproveitaron David Rodríguez e Dani Abalo, por erros no último control. Mentres, atrás, Rubén estaba a piques de estragar o bo traballo dos seus compañeiros coa enésima pifia defensiva da temporada que significou a ocasión máis clara do Nástic no partido: un balón ao pao do talentoso Jordi Alba. Mais finalmente o Celta atopou o gol de David Rodríguez, un premio merecido para o que se estaba a ver no campo, inda que tratándose do equipo vigués, insuficiente para ficar tranquilo. O Nástic botouse arriba descaradamente polo empate e o Celta pechouse atrás de contado, aturando unha retesía de corners ata que nun destes Tortolero gáñalles  outra vez no salto aos defensas e marca. O celta botou deste xeito pola borda, unha vez máis, todo o traballo anterior por culpa da súa inconsistencia defensiva. 

E O ROSALÍA IMPONSE NO DERBI GALEGO

E onte, ademais do partido de Phoenix, disputábase o mellor partido de baloncesto que se pode ver hoxe entre equipos galegos. No Multiusos do Sar, o poderoso Breogán de Lugo, segundo na clasificación, enfrontábase ao segundo por abaixo, o Beirasar Rosalía, que deu a gran sorpresa ao impoñerse por 58-53 aos lugueses nun partido no que destacaron Miguel Montañana con 13 puntos e 7 rebotes, e o esloveno Sandi Cebular con 12 puntos e 9 rebotes. O Rosalía, que fai unhas semanas parecía condenado ao descenso despois de sumar unha soa vitoria en dezaseis partidos, ve agora moito máis factíbel a salvación despois de sumar tres vitorias nos últimos catro partidos, co que xa relagaron ao pechacancelas ao Gandía e bótanlle o bafo ao Illescas, que ten só unha vitoria máis e é o equipo que marca o posto de salvación. Entrementres, noutro lugar de Santiago, a directiva do Obradoiro segue traballando para ver se é posíbel que a praza que lle corresponde ao equipo santiagués na vindeira edición da ACB, non ten que marchar de Santiago, o cal parece a estas alturas bastante complicado.

DURANT PROTAGONISTA

O aleiro de segundo ano dos Thunder de Oklahoma City foi o gran protagonista do partido dos rookies contra os sophomores co que deu comezo a fin de semana das estrelas da NBA en Phoenix. Durant anotou 46 puntos, ademáis de 7 rebotes e 4 asistencias, colaborando activamente na remontada dos sophomores ante uns rookies que saíron bravos no primeiro tempo do partido. Con esta grande actuación individual, Durant dá un golpe na mesa, pois ata agora a súa gran campaña nos Thunder non tivo a repercusión mediática que realmente merece, por mor da fraqueza do seu equipo, pero Kevin Durant está chamado a converterse nun dos xogadores máis relevantes da Liga profesional americana nun futuro próximo, posíbelmente nos propios Thunder que terán que medrar a partir dos seus xogadores máis novos: Durant, Jeff Green e Russell Westbrook, que tamén foron protagonistas do partido de hoxe. Por certo, chama a atención unha noticia que se deu a coñecer esta madrugada: Shawn Marion, xunto co base Marcus Banks, vai para Toronto a cambio de Jermaine O´Neal e Jamario Moon, que acompañarán a Dwayne Wade en Miami. Un movemento abofé arriscado que veremos a quen beneficia se é que beneficia a algunha das dúas partes.

JÔ ALVES E O EVERTON

Jô Alves é un dos dianteiros brasileiros máis prometedores. Formado nas categorías inferiores do Corinthians, fichou con 18 anos polo CSKA de Moscova. Alí acompañou na punta do ataque ao seu compatriota Wagner Love, co que formou unha dupla moi produtiva. Alto e forte, sabe xogar moi ben de costas, parar e aguantar o balón, mais do mesmo xeito é moi dotado tecnicamente e de cara ao gol, salientando pola súa potencia en carreira. No CSKA marcou 30 goles en 53 partidos. Ao comezo desta tempada, despois de ser tentado por algúns clubes importantes do fútbol europeu, como Sevilla ou Valencia, acabou recalando nas ringleiras do Manchester City, converténdose nunha das fichaxes máis interesantes do verán na Premier. Porén, a súa achega ao equipo celeste foi mínima. Apenas contou para Mark Hughes que preferíu a Benjani Mwaruwari. Por iso, no mercado invernal acordouse a súa cesión ata o final da temporada ao Everton, que andaba falto de dianteiros despois da grave lesión de Yakubu. No seu debú na pasada fin de semana marcou dous goles ante o Bolton, o doble de goles que en seis meses en Manchester. O primeiro foi unha marabilla. Desfíxose de dous defensores cun sutil control de costas para chantarse so diante do porteiro. David Moyes relámbese porque vai contar ata o remate de temporada cun dianteiro máis que feito para integrarse no seu sistema de xogo. Estou convencido de que Jô Alves vai despuntar no Everton, e demostrar a súa calidade de grandísimo dianteiro. Do mesmo xeito, o Everton, que é un dos equipos máis sólidos da Premier, ten na falta de gol un dos seus principais defectos para dar o salto que lle permita competir abertamente cos equipos que tradicionalmente entran en Champions. Con Jô Alves van dispoñer dun xogador que vai marcar goles e, sobre todo, vaillos facilitar aos xogadores que cheguen de segunda liña, unha das características do xogo do equipo. Jô Alves e o Everton de David Moyes estaban condenados a atoparse. Vexamos se se cumpren as miñas expectativas. Daquela a final de temporada haberá dúas opcións: que o Everton intente facerse en propiedade co xogador, ou que o Manchester City se decate de que tiñan un xogador de moitos quilates apodrecendo no banco. Son as diferencias entre equipos con moito potencial económico e pouca cabeza para administralo e outros, coma o Everton, que saben medrar aos poucos administrando moi ben o potencial do seu plantel.

O DOMINIO DO TAU

Se falamos de baloncesto europeu é xusto dicir que esta temporada, con diferencia, o equipo máis forte é o Tau Baskonia. Líder destacado na Liga regular española con só unha derrota en 21 partidos e líder do seu grupo  no Top 16 da Euroliga, gaña os seus partidos cunha facilidade e superioridade abraiantes. Tendo en conta o baixón experimentado esta campaña con respecto á anterior polos grandes do básket europeu como CSKA, Macabbi ou Panathinaikos, poderiamos aventurar que o Tau eríxese no gran favorito para o máximo trofeo europeu. Do mesmo xeito, na Liga, só o Barcelona parece ameazar o obxectivo dos baskonianos. Mirar o plantel do equipo vitoriano é decatarse do enorme potencial de cada xogador, comezando por Igor Rakocevic, ao que esta temporada se lle ve con máis ambición que nunca, máximo anotador da Liga, aparecendo sempre nos momentos decisivos; Splitter parece xa practicamente recuperado dos seus problemas físicos de principio de temporada, aparece nos primeiros postos de case todas as estatísticas indiviuais da Liga, pero salienta especialmente que apareza como segundo mellor recuperador de balóns. O mellor recuperador, porén, Pablo Prigioni, o base arxentino que le con total intelixencia o xogo do equipo e sabe exactamente que lle pide cada compañeiro. A súa achega anotadora decrece cos anos pero aparece só nos momentos difíciles, como lle acontece os xogadores grandes. E logo está Pete Mickeal, ao que xa coñeciamos abondo os breoganistas pero que sen facer moito ruído demostrou que é un xogador fundamental para o TAU. MVP das pasadas finais, esta temporada a súa aportación está a ser tamén espectacular. Pete aparece sempre que o resto dos compañeiros esmorecen nalgunha faceta do xogo. Que non rebotea quen ten que rebotear, rebotea Mickeal, que non anota quen anota sempre, anota Pete Mickeal, etcétera. A maiores, falar doutros xogadores como Sergi Vidal, Mirza Teletovic, Will McDonald, San Emeterio, etcétera, é comprobar como hai banco abondo para competir con garantías, se ben nese sentido, penso que o TAU non ten tanta profundidade como algúns dos seus competidores. Por exemplo, o Barça.

ÁS VOLTAS CON TRASHORRAS

Hai xogadores que se distinguen dos demais pola súa calidade técnica e a súa capacidade de desequilibrar un partido nunha acción individual, sexa desborde, pases ao espazo, disparo dende fóra da área, etcétera. Estes xogadores, polo xeral, gústanlle máis aos afeccionados cos demais, pero moitas veces son obxecto constante de polémica, pois non sempre son do gusto dos adestradores, as máis das veces porque aparellada á súa calidade, vai unha certa desidia defensiva e no compromiso co xogo colectivo. Trashorras, o de Rábade, é abofé un xogador desta fasquía. Ten unha calidade innegábel e en moitos partidos as súas accións serven para desequilibrar e en consecuencia supoñen goles para o seu equipo. Pero tamén é certo que entre os xogadores técnicos desequilibrantes hai que saber distinguir. Hainos como Messi, ou o Valerón dos seus mellores tempos, por exemplo, que cada vez que intentan algo atinan, e por iso teñen a consideracións de cracks. Hai outros, en cambio, tipo Guti aos que lles saen as cousas o 70% das veces e que se consideran a si mesmos máis importantes que o resto do equipo. Hai outros, tipo Trashorras, de calidade incuestionábel, aos que lles saen as cousas o 40-50% das veces, e que porén, tampouco se distinguen pola súa integración na engrenaxe colectiva do seu equipo. Este tipo de xogadores suscitan a simpatía da bancada e dos xornalistas, pero poucas veces as dos técnicos. Eu, particularmente, penso que Trashorras pode xogar no Celta e que sería bon procurar un sistema acaído para que un xogador coma el acade a confianza necesaria para brillar ao seu máximo nivel. Preo tamén comprendo perfectamente a reticencia do técnico a prescindir ás veces del polo beneficio do equipo. Pode haber decisións de todos os gustos, pero a fin de contas, ensarillarse no debate Trashorras si ou Trashorras non, perxudica sempre finalmente ao celtismo, que pensa que todos os problemas se reducen a este, cando os problemas do equipo son moito máis graves e estruturais de que xogue un xogador ou outro que, por certo, vén batendo coa mesma pedra en todos os equipos de Segunda División polos que pasou.

GAÑARON ARXENTINA E PORTUGAL

Arxentina impúxose onte no Velodrome de Marsella a Francia (0-2) no segundo partido de Maradona como seleccionador da albiceleste. A derrota de Francia cuestiona un pouco máis a continuidade do seu seleccionador Raymond Domenech, quen non acaba de sacar ao seu equipo dunha sensación de esgotamento e carencia de ideas crónica. Onte a súa principal aposta foi a entrada no xogo do talentoso mediapunta do Bordeaux, Gourcuff, mais a súa presenza foi pouco estímulo nunha selección na que segue dominando a vella garda: Gallas, Abidal, Henry, Anelka... Pola súa parte, Arxentina presentaba un equipo peculiar, con Kun e Messi, como principal argumento, na punta de ataque, dous homes cumpridores como Maxi e Jonás Gutiérrez polas bandas, e Mascherano recuperando balóns a esgalla a carón de Gago. A defensa, con Heinze e Demichelis, cumpríu abondo o seu cometido e só sufríu ante algunha trasnada de Ribery. A Arxentina tampouco lle resultou doado crear ocasións, sobre todo porque o balón apenas lles chegaba ao Kun e Messi. Pero unha vez que os arxentinos chegaban á area contraria, a sensación de perigo aumentaba exponencialmente. Nun destes achegamentos, aparentemente inofensivo, chegou o primeiro gol, marcado por Jonás, o do Newcastle, quen parece ata o de agora un dos favoritos de Maradona. No segundo tempo Francia demostrou incapacidade para reaxir e Arxentina aproveitou un contragolpe por medio de Messi para sentenciar o partido.

Pola súa banda, Portugal xogaba contra Finlandia, no Estádio do Algarve. Portugal, como Francia, non vive o seu mellor momento, despois de recibir seis goles de Brasil no último amigábel. No banco portugués senta Carlos Queiroz, quen procurou un par de sorpresas tácticas, como ubicar a Pepe no mediocentro e ao xogador do Málaga Duda como lateral esquerdo. A posición do xogador do Málaga foi a mellor noticia para os cronistas portugueses, Duda fixo un gran partido, pois mantivo correctamente a posición defensiva e sobre todo, deu un recital de pases en curto e en longo dende a súa posición. Porén, o gran problema de Portugal, que xa vén de vello, é a falta de pólvora arriba. Onte probou Queiroz con Hugo Almeida no primeiro tempo e Orlando Sá no segundo, mais o único gol do partido (1-0), acadouno Cristiano Ronaldo ao transformar un penalti dubidoso cometido sobre Almeida. Pobre bagaxe dos portugueses que se enfrontaban a unha selección moi feble e veterana. O titular da crónica do partido no noso benquerido xornal O Jogo: A vaca gosta de Duda, mas só dá leite magro

ESPAÑA SUPEROU A INGLATERRA

Interesante partido o amigable que enfrontaba onte no Sánchez Pizjuán de Sevilla á selección española, actual campiona de Europa, e a Inglaterra que adestra Fabio Capello. Ao italiano ben se lle ve que está a traballar arreo no seu cargo, non só porque cada vez que emiten un partido de fútbol inglés na televisión ,tanto ten cal, sempre está el, senón tamén porque os ingleses chantáronse no campo sevillano cunha disposición táctica moi traballada, coa defensa moi adiantada, practicamente na medular, e cos dianteiros presionando practicamente na área de Casillas. A este sistema estiveron a piques de tirarlle proveito nalgunha ocasión, como aos seis minutos, cando Agbonlahor cruzou de máis ante a saída de Casillas. Pero España foise afacendo á cilada de Capello e pouco a pouco, unha vez se foron afastando os seus centrocampistas do bafo dos defensores ingleses, comezaron a facer o seu xogo combinativo, case hipnótico, que cando semella que xa ten o equipo contrario adormecido, vira nun pase xenial ao interior da área onde España ten a día de hoxe dous dianteiros espectaculares capaces de fabricar un gol na situación máis adversa. É o que fixo Villa, que recibíu un balón de Xabi Alonso entre dous defensas e cun movemento institntivo desfíxose deles, Terry e Jagielka, e resolveu con grande acougo á saída de James. Co gol a favor, o equipo de Vicente del Bosque reafirmouse no seu xogo, mentres que a Inglaterra custoulle procurar alternativas, sobre todo porque era incapaz de roubarlle o balón aos españois. Con Xabi Alonso, Xavi e Iniesta España pode tocar e tocar o balón ata o infindo. Certo é que a súa presenza no campo priva a España de xogadores e fútbol de banda, pero non parece necesario pois son xogadores capaces de meter unha ducia de balóns ao oco, ás costas de calquera defensa, por moi poboada e boa que sexa. Iso foi o que aconteceu onte, e con dianteiros como Villa e Torres é garantía de vitoria. A Inglaterra faltoulle capacidade de resposta. Á falta da calidade de Gerrard, os ingleses procuraron o empuxe dun centro do campo forte, con Barry, Carrick polo centro no primeiro tempo, con Lampard e Beckham que entrou pola dereita na segunda  e unha dianteira de homes recios, rápidos e complementarios como Heskey e Agbonlahor, actual dianteira do Aston Villa, na Primeira, e Crouch e Carlton Cole cara o remate da Segunda. Non tiveron moito que facer sobre todo polo que xa falamos, porque foron incapaces de roubarlle balóns a unha selección que xoga como unha araña que tece unha arañeira, traballo laborioso e complexo que sempre acaba ofrecendo unha presa á que cravarlle o aguillón. Llorente sentenciou cerca do final cun gol de cabeza, o seu primeiro gol coa selección española e o segundo do partido.

ADAM E ODOM

Andy Bynum rompeu e os Lakers perden unha peza fundamental. Porén non parecen ter acusado demasiado a súa baixa ata agora. É a quenda de Adam e Odom. Lamar xa ten destacado nun partido importante: contra os Cavaliers, e demostrado a pasada campaña que pode ser un bo complemento para Kobe e Gasol. Unha incógnita é Adam, recén chegado no intercambio cos Bobcats que quedan con Radmanovic. Adam Morrison é un tipo moi prometedor. Ten moita calidade, tiro exterior e loita no poste baixo. Ademais, trátase dunha rara avis no mundo do deporte profesional americano. Nado en Montana, superou unha grave enfermidade na adolescencia e foi universitario contestatario con posters do Che, Larry Bird e Rage Against the Machine no seu cuarto, cun look que parece saído dunha peli de Michael Cimino. Con todo, terá que comezar a confirmar axiña ás expectativas depositadas nel, despois duns inicios na NBA algo decepcionantes cos Bobcats.

HIDDINK

Tócalle a Guus Hiddink tentar salvar ao Chelsea do que algúns consideramos un declive inevitable. É Hiddink un grande adestrador, carismático e capaz de xestionar á perfección grupos complexos como o equipo londinense. Porén, independentemente dos resultados deportivos que acade o holandés de aquí ao final da temporada, o verdadeiro traballo terá que comezar ao remate desta, sendo quen de coller a tixola polo mango, e impoñerse aos egos de xogadores e presidente para compoñer un plantel acorde co seu rico ideario futbolístico. Con todo, Guus Hiddink demostrou ata agora máis man para xestionar seleccións nacionais que clubes que adestran a diario e compiten cada catro días. Se é quen de superar a proba, terá demostrado, abofé, que é un grande.

A RENOVACIÓN DE LOTINA

Lotina renovará co Dépor. É unha nova feliz. O de Meñaka está chamado a marcar unha era no Deportivo equiparábel ás de Arsenio ou Irureta. Fai xa un par de temporadas que o Dépor tocou fondo no económico, institucional e deportivo e aínda que a situación segue sendo complicada, a renovación de Lotina axuda a enxergar a luz ao final do túnel. A Lendoiro se lle poderán imputar moitas cousas, algunhas boas e outras malas, pero hai unha que non se lle pode negar: é, con diferencia, o presidente que máis sabe de fútbol, en todos os sentidos, do fútbol español. E dentro desa sabedoría, hai que salientar a súa intelixencia á hora de saber delegar a xestión deportiva e do vestiario a técnicos serios, traballadores e honestos, mesmo en situacións complicadas como a que vivíu Lotina ao final da primeira volta da pasada temporada, co equipo en postos de descenso. Do mesmo xeito, coido que despois de moitos anos de ver bo fútbol en Riazor, a afección do Deportivo é tamén a día de hoxe, unha das máis sabias do fútbol español, capaz de apreciar o traballo ben feito alén das coxunturas ou dos resultados. O deportivismo é unha masa social numerosa e futboleira, entregada e pouco fanática, esixente mais tamén paciente, por moito que amole a algúns medios de comunicación salvapatrias que fixeron do acoso e derrubamento do presidente Lendoiro a súa razón de ser, aínda que para iso tampouco lles importe levar o Dépor por diante.

A CLASE DE RAY ALLEN

Posíbelmente nunca baterá a Reggie Miller como o mellor triplista da historia, mesmo hai quen di que tampouco é o tirador máis elegante, que para iso estivo Allan Houston. Pero para min, ver xogar os Celtics é ter a esperanza de que nalgunha ocasión o balón lle chegará ao tipo coa camisola co número 20, e que cunha clase que apenas se ve nas canchas de baloncesto, cravará unha triple perfecta, cando non penetrará levemente deixando unha sutil bandexa. Os xogadores como Ray Allen son únicos, talvez non sexan os mellores, pero teñen tanta clase, ese valor que tampouco é sinxelo de definir, que fai que o tempo pare un intre cando entran en xogo. Allen é un veterano e non lle quedarán demasiados anos en activo, pero é unha sorte que poderemos gozar dos anos que lle resten nun equipo campión.

OS DOUS RECORTES DE RYAN GIGGS

O Manchester United sufríu para impoñerse onte (0-1) en Upton Park a un West Ham moi recio e que non concedeu apenas espazos en defensa. Coas liñas moi xuntas e cun sistema de axudas moi traballado para pechar o acceso polas bandas o equipo do "irmandiño" Gianfranco Zola, anulou bastante ben o potencial ofensivo do United, nomeadamente a Cristiano Ronaldo, de presenza testimonial no partido. Os de Londres, porén, non tiveron demasiada presenza na área contraria, confiando toda a súa sorte ao momento e calidade de Carlton Cole, ou a algún rexeite na poboada frontal da área. En fin, foi un partido que parecía condenado ao empate sen goles ata que apareceu un clásico, o galés Ryan Giggs, que inventou un gol xenial. Recolleu o balón na súa banda, recortou cara adentro un primeiro defensa, na aresta da área recortou un segundo, e xa na área, mandou coa súa perna dereita un furolo raso e recto cara o pao contrario que se fixo sitio entre as pernas dunha mesta rede de atacantes e defensores e que non puio atallar o porteiro londinense. Un golazo que afianza ao United no liderato. E Van der Sar, entrementres, vai aumentando o seu record. A anécdota, a saída ao campo doutro clásico de carreira un chisco máis irregular que Ryan Giggs: Diego Tristán.

O PORTO MANTÉN O LIDERADO

Benfica e Porto disputábanse onte o liderado da Liga portuguesa no Estadio do Dragão. Os de Quique Sánchez Flores adiantáronse con gol do centrocampista francés de orixe alxeriana Yebda á media hora de partido, nunha cabezada após unha xogada a balón parado. O propio Yebda, a falta de vinte minutos do final cometeu un penalti moi discutido sobre o arxentino Lisandro López. O seu compatriota Lucho González, un mito xa para a torcida portuense, transformou o penal deixando as táboas no marcador, que lle permiten aos de Jesualdo Ferreira conservar o liderado cun punto de vantaxe sobre os benfiquistas. Segundo o xornal O Jogo, o home máis destacado do partido foi o propio Yebda: Pode estar mais loiro mais não é burro nenhum. Quen non aproveitou o empate no Dragão foi o Sporting de Lisboa, que perdeu en Alvalade (2-3) contra un brillante Sporting de Braga. O Sporting de Lisboa foi apeado do terceiro posto da táboa polo Leixões de Matosinhos, que venceu con comodidade no seu campo (2-0) ao Trofense. No quinto e no sexto posto sitúanse, igualados a puntos, o Sporting Braga e o Marítimo de Funchal, que venceu por 0-4 ao Naval en Figueira da Foz.

UN EMPATE QUE SABE A POUCO

O Dépor empatou (1-1) un partido no que lle faltou a ambición suficiente para levar os tres puntos ante un equipo inferior. O Dépor comezou ben o partido, ben disposto no campo, recuperando moitos balóns, especialmente Antonio Tomás, e acadando unha transición rápida cara a porta contraria. A mágoa foi que o último elo da cadea, Riki, estivera hoxe especialmente desacertado e egoísta. Valerón estivo menos fino que en partidos anteriores, pero inda así con tres toques de balón xerou tres ocasións para o equipo. O Mallorca, entrementres, apenas chegou nun par de ocasións illadas que resolveu un seguro Aranzubia. No segundo tempo, en cambio, mudou o panorama. O Mallorca meteulle unha velocidade máis e o Dépor descompúxose, deixando que o equipo contrario chegara con moita máis facilidade. O traballo de recuperación de De Guzmán e Antonio Tomás desapareceu e xa non houbo xeito durante case 20 minutos de cruzar a medular. Así chegou finalmente o gol de Aduriz, a partir dun centro dende a esquerda de Corrales e ante a pasividade da defensa deportivista. A situación non mellorou tras o gol, pero si tras os cambios. Juan Rodríguez entrou por De Guzmán e Lassad por un fundido Valerón. O equipo apostou daquela por un fútbol máis directo, con dous puntas, e precisamente nun balon a Lassad chegou o penalti a favor. Verdú anotou, o partido igualábase e aos dous minutos púñase de cara coa expulsión de Corrales. Con todo, nos dez últimos minutos de partido, con superioridade numérica, ao equipo faltoulle o empuxe necesario para acadar a vitoria e os tres puntos.